Home » De Vogelaarverschrikker » Omdenken: wat denkt een merel

Omdenken: wat denkt een merel

Zei Shakespeare niet ooit “Ik denk dus ik ben !” ? Hiermee suggererend dat als we denken we bestaan. Maar dat kun je net zo goed omdraaien. “Ik besta, dus ik denk” ! Heb je daar wel eens aan gedacht ? Dat moet de merel ook denken; ik besta, dus ik denk. En waarom zou een merel niet mogen denken ? De natuur verbiedt het ze niet. De mens wel, want die denkt dat hij de enige is die denkt. Dat denkt een merel trouwens ook. Die ziet de rest van de wereld als eten, als het om wormen gaat, of als vijanden als het om roofdieren gaat, en dat is inclusief de mens.

Kun je het volgende voorstellen ? Een merel komt na een lange zomervakantie terug in zijn woonwereld, namelijk de noordelijke sahel (misschien is een merel niet het beste voorbeeld, maar het gaat om het concept, en aangezien jij als lezer vindt dat je bestaat en dus denkt, mag die denk-exercitie niet al te moeilijk zijn). Dus de merel komt na de vakantie thuis in Afrika en vertelt tegen zijn merelvrienden dat hij op een heel mooie plek is geweest, maar het bleek een onbewoond eiland, dus hij had geen zomerliefde gevonden. Maar verder heel leuk, en lekker eten, vooral die groene rupsen waren erg smakelijk. Er waren ook van die kale, bleke tweevoeters die steeds kruimels op de grond gooiden, dus het eten werd hem als het ware toegeworpen.

Vat je hem ? Niet ? De kale bleke tweevoeters zijn mensen, maar de merel heeft het over een onbewoond eiland. Wat hij daarmee bedoeld is dat er op het eiland geen andere merels woonden. Voor een merel is een eiland onbewoond indien er geen andere merels wonen ! Hij zet zichzelf in het centrum van de wereld, net zoals de mens dat doet trouwens.